رفيق راهي و از نيمه راه مي گويي
وداع با من بي تكيه گاه مي گويي

ميان اين همه آدم، ميان اين همه اسم
هميشه نام مرا اشتباه مي گويي

به اعتبار چه آيينه اي، عزيز دلم
به هركه مي رسي از اشك و آه مي گويي

دلم به نيم نگاهي خوش است، اما تو
به اين ملامت سنگين، نگاه مي گويي؟

هنوز حوصلهء عشق در رگم جاري است
نمرده ام كه غمت را به چاه مي گويي

چرا پرنده آبي نشسته اي اينجا؟

مگر نمي شنوي شكوه هاي چشمم را؟

چگونه محو شدي در اين هواي باراني؟

چگونه  تشنه  اشكي  ولي  نمي داني؟

ميان اين هواي ابري هنوز مي خندي؟

چرا به خاطر من چشم گريه مي بندي؟

درون   كوپه  تقدير  مانده ام  تنها

شدم به روي دو ريلت قطار بي آوا

طلسم  خانه  سردم   شكسته  از  آهي

شكسته است ولي بسته مي شود گاهي

شنيده ام كه تو گفتي حكايتم خواب است

تمام قصه من بي تو  نقش بر  آب است

طلاي شعر من از حرف مردمان پاك است

دروغ است بگويم كه  منتش  خاك  است

فكر ميكردم از جنس آسماني،

اما ابر بودي.

فكر ميكردم از ابر مي آيي،

اما برگهاي پاييزي بر لباس تو ريخته بود.

فكر ميكردم صادقي و امانتدار،

اما تو از جنس فرشته ها نبودي.

صداقتم را،

سادگي ام را،

صفايم را ربودي.

نشاني از تو ندارم اما نشاني ام را براي تو مي نويسم:

 درعصرهاي انتظار،به حوالي بي کسي قدم بگذار!

 خيابان غربت را پيدا کن

 و وارد کوچه پس کوچه هاي تنهايي شو!

کلبه ي غريبي ام را پيدا کن،

 کناربيدمجنون خزان زده و کنارمرداب ارزوهاي رنگي ام!

 درکلبه را بازکن و به سراغ بغض خيس پنجره برو!

 حرير غمش را کنار بزن!

مرا مي يابي.............

در باغ جهان

 اين شعرو تقديم مي كنم به كسي كه آفتاب مهدش

در آستان قلبم طلوع كرد و هرگز غروب نخواهد كرد